Τι μάς λέει το Billboard; «Το Spotify οδήγησε τη μουσική βιομηχανία σε ρεκόρ ανάπτυξης. Γιατί λοιπόν οι καλλιτέχνες είναι τόσο θυμωμένοι; Παρά τις τεράστιες αυξήσεις στα έσοδα της βιομηχανίας, οι δημιουργοί αισθάνονται ότι εξαπατώνται από το streaming - ένα παράδοξο που αποδεικνύεται δύσκολο να εξηγηθεί.»

Δεν υπάρχει κανένα παράδοξο: κάποιοι κερδίζουν χρήματα από τη μουσική - αλλά όχι αυτοί που τη φτιάχνουν. Τα εντυπωσιακά μεγέθη της μουσικής βιομηχανίας κρύβουν τη ρίζα του προβλήματος. Είναι μια χρυσή εποχή για τους μεσάζοντες, τους εμπόρους και τους επενδυτές - όχι για τους μουσικούς, τους τραγουδιστές και τους συνθέτες.

Η κορυφή της μουσικής βιομηχανίας αυτοσυγχαίρεται, ενώ τρέφει παράσιτα και θεωρεί πως όσο αυτά μεγαλώνουν, ψηλώνει κι αυτή... η μουσική θα ήταν μια υπέροχη μπίζνα αν δεν υπήρχαν οι μουσικοί. Και οι ηγέτες της βιομηχανίας έχουν βαλθεί να τους ξεκάνουν. Η Χρυσή Εποχή της Μουσικής περιλαμβάνει ρομπότ AI που δημιουργούν μουσικές κατά παραγγελία χωρίς να διαμαρτύρονται.

Δείτε το σχεδιάγραμμα: Οι πλατφόρμες χρεώνουν όλο και περισσότερα το κοινό, ενώ πληρώνουν όλο και λιγότερο τους μουσικούς. Δεν είναι ένα μαθηματικό παράδοξο, είναι μεγιστοποίηση των κερδών ανόητε: όταν ένα ισχυρότερο άτομο σε αναγκάζει να πληρώσεις περισσότερα για λιγότερα.

Και βέβαια την πληρώνει και το κοινό: αντί για νέα μουσική, το Spotify γεμίζει AI «δημιουργίες», εικονικούς καλλιτέχνες, παλιά τραγούδια και συνδρομητές που σπάνια ακούνε μουσική. Το εντελώς ανάποδο από το video streaming. Netflix, Apple, Amazon, Disney, που επενδύουν δις δολάρια κάθε χρόνο στη δημιουργία νέων σειρών και ταινιών - συνταγογραφούμενων και κακοπληρωμένων, αλλά νέων.

Οι δισκογραφικές αισθάνονται κι αυτές το χάδι, αλλά δεν έχουν το θάρρος - και πλέον ούτε τον τρόπο να αντισταθούν. Πληρώνουν το προπατορικό τους αμάρτημα: στην αυγή της εποχής του Διαδικτύου, πολέμησαν με κάθε μέσο το ψηφιακό κύμα. Τώρα οι εταιρίες τεχνολογίας οδηγούν τις εξελίξεις. Δισκογράφοι και καλλιτέχνες θα έπρεπε να ξεκινήσουν δικές τους πλατφόρμες streaming, αντί να πέφτουν με τα μούτρα στις εκδόσεις και στο ρημάδι το δικαίωμα. Η εξαγορά εκδοτικών δικαιωμάτων σε παλιό ρεπερτόριο είναι παρηγοριά στον άρρωστο: αναβάλλει το αναπόφευκτο. Τα παλιά τραγούδια έχουν κλείσει τον εμπορικό τους κύκλο. Είναι περιουσιακά στοιχεία που φθίνουν, όσο κι αν τεντώνεις τη διάρκεια προστασίας στον αιώνα τον άπαντα. Καθώς το streaming αντικαθιστά την ανθρώπινη μουσική με AI, θα απαξιώνονται ακόμη περισσότερο. Αν οι δισκογραφικές δεν αναδείξουν και δεν στηρίξουν νέα ταλέντα, οι μουσικοί θα υποφέρουν και το κοινό θα «απομαγευτεί» (δανείζομαι τη λέξη από την πολιτιστική διαχείριση). Ήδη κάποια υψηλόβαθμα στελέχη του Spotify πουλούν τις μετοχές τους, καθώς πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι η ραγδαία ανάπτυξη του streaming επιβραδύνεται. Το τέρας δαγκώνει κι αυτούς που το ταΐζουν.

Είναι λογικό. Πόσο να ενθουσιαστεί κάποιος streamάροντας παλιά τραγούδια, εικονικούς καλλιτέχνες και AI κατασκευές; Η μόνη πραγματική μουσική συγκίνηση πλέον βρίσκεται στην ζωντανή εκτέλεση. Τα playlists έχουν την τύχη (και το κύρος) διαφημιστικών φυλλαδίων. Οι άνθρωποι θέλουν να δουν τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες ζωντανά. Το κοινό δεν ενδιαφέρεται για τη δισκογραφική βιομηχανία, ενδιαφέρεται για τη μουσική. Μόλις 15,4 εκατ. άνθρωποι παρακολούθησαν φέτος τα Grammies, που κάποτε είχαν 50 εκατ. θεατές. Αυτό δεν είναι πτώση, είναι κατάρρευση, είναι πολιτιστική στασιμότητα. Και θα επιδεινωθεί, αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα.

Πόσο ειρωνικό θα ήταν αν το streaming καταστρέψει τις δισκογραφικές και στη συνέχεια τους παρόχους... η αύξηση της συνδρομής κρύβει τη ζημιά, αλλά στο τέλος, αυτοί που δημιούργησαν το χάος θα βουλιάξουν στην απληστία τους. Ας είναι οι μουσικοί αυτοί που θα χτίσουν πάνω στα ερείπια.

Πηγές
https://open.substack.com/pub/tedgioia/p/the-music-business-is-healthy-again?r=2e3yqm&utm_medium=ios