Creating filtered version of banner image.

blog

Η Νέα Οικονομική Τάξη της Ψηφιακής Διανομής

Ξεκινώντας τη δεκαετία του 1960, η άνοδος της ποπ μουσικής ως επιχείρησης εκατομμυρίων και η μετατροπή της παραγωγής μουσικής σε μια πολύπλοκη υποκουλτούρα, δημιούργησε ένα οικονομικά στρεβλό τοπίο. Καθώς η ροκ μουσική κι αργότερα το hip-hop, απέκτησαν ισχυρή θέση στη λαϊκή κουλτούρα, οι ηχογραφήσεις μεταμορφώθηκαν σε καλλιτεχνικές - συχνά ασυνάρτητες - αναζητήσεις και η διαδικασία ηχογράφησης, που τώρα επιτηρείται χαλαρά, ενίοτε εκτεινόταν σε μήνες ή και χρόνια. Οι δαπάνες ανέβηκαν ιλιγγιωδώς. Με μεγάλη ποικιλία τεχνολογικά προηγμένων και γεωγραφικά διάσπαρτων στούντιο ηχογραφήσεων κι αυξανόμενο πλήθος ανεξάρτητων παραγωγών, οι καλλιτέχνες απέκτησαν πλήρη αυτονομία στην παραγωγή των δίσκων τους. Τα τμήματα A&R, τα οποία συνήθως μοίραζαν τους καλλιτέχνες στους παραγωγούς και επέλεγαν τα στούντιο, μεταλλάχθηκαν: ο καλλιτέχνης έπαιρνε ένα κατ' αποκοπήν ποσό, για να πληρώσει τον παραγωγό και το στούντιο της επιλογής του, ως προκαταβολή επί των δικαιωμάτων που ΘΑ κέρδιζε από την πώληση των εν λόγω ηχογραφημάτων.

Το παιχνίδι των αριθμών της μουσικής παραγωγής εξελίχθηκε με πολύ περίεργο τρόπο: Οι περισσότεροι από τους χιλιάδες καλλιτέχνες που υπέγραψαν με τις μεγαλύτερες εταιρίες τα τελευταία 50 χρόνια δεν κάλυψαν ποτέ το κόστος τους. Ωστόσο, οι συμβάσεις σχεδόν πάντοτε ορίζουν ότι οι προκαταβολές θα παρακρατούνται αποκλειστικά από τις πωλήσεις του καλλιτέχνη. Εάν η εταιρία δεν ανανεώσει το συμβόλαιο του καλλιτέχνη, το ηχογράφημα βαρύνεται με το χρέος και όχι ο καλλιτέχνης, ο οποίος ήταν ελεύθερος να υπογράψει αλλού, αν μπορούσε, και να ξεκινήσει τη διαδικασία ξανά.

Στην πραγματικότητα, οι δισκογραφικές εταιρείες λειτουργούσαν ως τράπεζες που, όταν έκαναν «επισφαλή δάνεια» (με τη μορφή προκαταβολών για αποτυχημένα άλμπουμ), παρέγραφαν το χρέος. Όταν το προϊόν ήταν επιτυχημένο, οι φαινομενικά τυχεροί καλλιτέχνες σχεδόν υποβιβάζονταν σε ριγμένους συνέταιρους (ένα τυπικό δισκογραφικό συμβόλαιο προβλέπει 12% - 15% επί της χονδρικής). Παρ 'όλα αυτά, και παρά το γεγονός ότι οι προϋπολογισμοί συνέχισαν να αυξάνονται - ιδιαίτερα με τα μουσικά βίντεο - το σύστημα δούλευε: τα έσοδα απο τις επιτυχίες κάλυπταν τις ζημιές απο τις αποτυχίες, αφήνοντας και κέρδος στην εταιρία. Μέχρι η κοινή χρήση αρχείων μουσικής να υπονομεύσει αυτό το οικονομικό μοντέλο, με τη δική της αναμφισβήτητη λογική: Όσο πιο επιτυχημένη ήταν η κυκλοφορία, τόσο περισσότερο ήταν ο στόχος παράνομου κατεβάσματος.

Η ψηφιακή τεχνολογία και το διαδίκτυο δημιούργησαν ένα νέο οικονομικό περιβάλλον για τους καλλιτέχνες, το οποίο επιτρέπει σε πολύ περισσότερους απ' αυτούς να κερδίσουν τα προς το ζην από την ανεξάρτητη παραγωγή και πώληση μουσικής εκτός του πλαισίου μιας συμβατικής μουσικής επιχείρησης. Οι νέες τεχνολογίες μειώνουν την εξάρτηση του καλλιτέχνη από τη σημαντική χρηματοδότηση της εταιρίας και το διαδίκτυο είναι ένας άμεσος δρόμος διανομής και πώλησης.

Ωστόσο, η ψηφιακή δημοκρατία πληρώνεται. Ενώ το ισχυρό λογισμικό και η πρόσβαση ατο διαδίκτυο έχουν δημιουργήσει ένα "ελευθέρας" για τα ενδότερα της μουσικής βιομηχανίας, παρακάμπτοντας τα στελέχη και τους διευθυντές του A&R, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι έχει χαθεί το φιλτράρισμα, που πρόσφερε η παραδοσιακή διαδικασία. Παλιότερα, οι καλλιτέχνες έπρεπε να διαχειριστούν μια σειρά από αυτοχρηματοδοτούμενα βήματα - δοκιμαστικά, συναυλίες σε κλαμπ κλπ - για να προσελκύσουν το αρχικό ενδιαφέρον των εταιριών. Στη συνέχεια, οι καλλιτέχνες έπρεπε να αναρριχηθούν στα διαδοχικά επίπεδα ιεραρχίας της εταιρίας, φροντίζοντας ταυτόχρονα για την οικονομική διαχείριση, την νομική εκπροσώπηση κά. Όσο οικονομικά ανώμαλο και ανελαστικό κι αν ήταν το παλιό επιχειρηματικό μοντέλο της βιομηχανίας δίσκων, χρησίμευσε ως φυτώριο για αρκετές γενιές καλά εκπαιδευμένων "αυτιών" που ήξεραν το μυστικό της επιτυχίας ενός δίσκου και αναγνώριζαν το ταλέντο: στελέχη όπως ο Doug Morris, ο οποίος κάποτε πούλαγε δίσκους της ανεξάρτητης εταιρίας του από το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του, για να γίνει αργότερα πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Universal Music Group. Ή ο Clive Davis, πρώην πρόεδρος της Columbia Records και αργότερα ιδρυτής της Arista Records. Καθώς η επιρροή αυτών των θεματοφυλάκων υποχώρησε, μεγάλες ποσότητες μουσικής πλημμύρισαν την αγορά, την στιγμή που οι συνολικές πωλήσεις μειώνονται - η άλλη όψη της ψηφιακής δημοκρατίας. Ένα γεγονός που για πολλούς έχει υπονομεύσει την απόλυτη αξία της μουσικής στη συνείδηση του κοινού.


Απόσπασμα από το "Μουσικό επάγγελμα - Τέχνη και Επιχείρηση"

Be the first to respond!

Post a comment

  •